Chomik, królik, mysz, szczur lub zwierzę egzotyczne – lekarze z Gliwickiej Kliniki Weterynaryjnej (Śląsk) do każdego podchodzą indywidualnie

Chomiki, króliki, myszy, szczury i zwierzęta egzotyczne to ulubieńcy, którzy w naszych domach zajmują równie ważne miejsce, co pies czy kot. Małe zwierzątka domowe również potrzebują troski i opieki. Im także zdarza się chorować, co niejednokrotnie daje ogromne powody do zmartwień właścicielom. Na szczęście w Gliwickiej Klinice Weterynaryjnej przyjmujemy wszystkich pacjentów – także tych małych i nietypowych – i każdemu z nich oferujemy indywidualne podejście oraz kompleksową opiekę.

Sprawdź nasze usługi

Chomik jako pacjent kliniki weterynaryjnej. Poznaj najczęstsze choroby chomików dżungarskich i syryjskich!

W przypadku zwierzęcia o tak niewielkich gabarytach, jakim jest chomik, kluczem do rozpoznania choroby jest uważna obserwacja wyglądu i zachowania pupila. Pierwsze symptomy, które powinny nas zaniepokoić to apatyczne, niezbyt energiczne ruchy, pozostawanie przez dłuższy czas w bezruchu i zamglone, nieskoncentrowane spojrzenie. Zmiany dostrzec można także w wyglądzie sierści zwierzątka. Staje się przerzedzona, zmierzwiona i wyraźnie matowieje.

Powyższe objawy stanowią wyraźny sygnał, że chomika należy zabrać do przychodni weterynaryjnej. Należy mieć na uwadze, że nie wszyscy lekarze weterynarii specjalizują się w leczeniu gryzoni, dlatego należy poszukać placówki, która dysponuje odpowiednio przeszkolonym personelem. Takim miejscem jest Gliwicka Klinika Weterynaryjna.

Leczenie chomików

Oto krótka charakterystyka najczęstszych dolegliwości, jakie dotykają chomiki dżungarskie i syryjskie:

Choroba mokrego ogona

Chomik cierpi na dotkliwą biegunkę, na ogonie i tułowiu pojawia się substancja o odpychającym zapachu. Futerko zwierzaka jest wilgotne i zmierzwione. Gryzoń ma sztywne łapki i grzbiet wygięty w łuk, może też wydawać niepokojące piski. Dolegliwość dotyczy najczęściej młodych chomików, pojawia się jako reakcja na ogromny stres związany z przenosinami do domu nowego opiekuna. W przypadku choroby mokrego ogona niezwykle istotne jest podjęcie leczenia w momencie rozpoznania objawów, gdyż choroba jest na tyle wycieńczająca, że potrafi doprowadzić do śmierci zwierzęcia już na 24 godziny od wystąpieniu pierwszych symptomów. Terapia weterynaryjna polega na podawaniu antybiotyków i leków hamujących biegunkę. Ze swojej strony opiekun powinien zapewnić chomikowi jak najwięcej spokoju i odpoczynku. Dolegliwość jest zakaźna dla innych zwierząt, dlatego niezwykle istotne jest także dokładne wyczyszczenie klatki oraz znajdujących się w niej sprzętów.

Choroby oczu u chomika

Infekcja oka objawia się najczęściej silnym zaczerwienieniem delikatnej skóry wokół oka, obfitym łzawieniem oraz wyraźnym matowieniem źrenicy. Chomik może łzawić lub nawet wydzielać lepką wydzielinę, która osadza się na pyszczku zwierzaka. Infekcje oka są niezwykle groźne, a nieleczone szybko przenoszą się na drugie oko lub nawet mózg chomika. Leczenie polega na stosowaniu przepisanego przez lekarza weterynarii antybiotyku.

Rak u chomika

Nowotwory częściej dotykają samice chomików. Rak atakuje najróżniejsze części organizmu. Z nowotworem organów wewnętrznych trudno jest walczyć. Jednak jeśli złośliwe komórki zaatakują np. sutki, wówczas operacja ma prawo przebiec pomyślnie. Wraz z nowotworami pojawić się mogą inne objawy w postaci wypadającej sierści, widocznego osłabienia i apatii. Jeśli choroba obejmuje układ rozrodczy, wystąpić mogą także krwawienia z genitaliów. Należy pamiętać, że wykryte objawów należy natychmiast zgłosić lekarzowi weterynarii, gdyż szybko postawiona diagnoza zwiększa szanse na skuteczne zabiegi chirurgiczne.

Królik u lekarza weterynarii, czyli przegląd najczęstszych chorób królików domowych. Kiedy zabrać zwierzątko na szczepienie?

Gdy nasz królik izoluje się od otoczenia, traci zainteresowanie światem zewnętrznym i popada w apatię, zyskujemy pierwszy sygnał, że zwierzątko na coś zachorowało. Nie czekajmy, aż złe samopoczucie przejdzie samo i zabierzmy pupila do lekarza weterynarii. W tym wypadku również należy pamiętać, aby udać się do osoby ze specjalistyczną wiedzą na temat leczenia tych zwierzątek domowych.

Szczepienie królików

Najlepszym sposobem zabezpieczania królika przed chorobami są szczepienia ochronne. Część schorzeń, na które zapadają te zwierzątka, są dla nich śmiertelne w skutkach, dlatego lepiej z góry ubezpieczyć się na ewentualność wystąpienia choroby. W przeciwnym razie czeka nas długi, męczący, a często nieskuteczny proces leczenia. Program szczepień królika domowego obejmuje preparaty ochronne przeciwko myksomatozie, pomorowi królików oraz katarowi królików.

Leczenie królików

Najbardziej niebezpieczne choroby królików

Myksomatoza

Choroba powodowana przez wirusa nazywanego Pox Virus, która dotyka wszystkie gatunki królika, między innymi zwierzęta dziko żyjące, hodowlane, trzymane w domu, wystawowe czy króliki-miniaturki. Myksomatoza rozprzestrzenia się razem z owadami pijącymi krew – komarami czy pchłami. Gdy zakażony insekt zaatakuje królika, wirus przedostaje się na skórę zwierzęcia, a następnie wnika do układu limfatycznego i krwi, zarażając cały organizm. Pierwsze objawy choroby to wodnisty obrzęk występujący w okolicach pyszczka zwierzęcia. Oczy królika stają się półprzymknięte i senne, a w uszach i bezpośrednim sąsiedztwie genitaliów pojawia się opuchlizna. Choroba rozwija się niezwykle szybko – już w ciągu 48 godzin po wystąpieniu pierwszych objawów doprowadzić może do trwałej ślepoty. Badania wskazują, że myksomatozę przeżywa jedynie 10% zarażonych królików, dlatego tak ważne jest zapobieganie chorobie. Najważniejszymi środkami zaradczymi jest pilnowanie, aby w pobliżu nie rozwijały się insekty oraz szczepienie ochronne. Preparat przeciwko myksomatozie podaje się zwierzętom, które ukończyły 6 tydzień życia. Aby szczepionka pozostała skuteczna, należy powtarzać ją raz do roku.

Pomór królików

Pomór królików to choroba znana także jako RHD, krwotoczna bronchopneumonia czy też wirusowe zapalenie wątroby. Za jej występowanie odpowiedzialny jest wirus z rodziny Caliciviridae. Pomór królików to niezwykle niebezpieczna, często śmiertelna choroba, którą przeżywa jedynie od 1 do 30% zakażonych zwierząt. Wirus błyskawicznie się rozprzestrzenia – wystarczy kontakt z innym zarażonym zwierzęciem, jego ściółką, pożywieniem czy też odchodami. Choroba przenoszona jest także przez insekty oraz sierść innych zwierząt domowych czy ubrania ludzi. Pomór królików przybiera trzy postaci:

  • nadostrą – brak klinicznych objawów, choroba zwieńczona niezwykle szybką śmiercią królika.
  • Ostrą – objawy narastają w błyskawicznym tempie; zwierzę ma wysoką temperaturę, cierpi na duszności, pojawia się krwawa wydzielina z nosa, pyszczka, a nawet dróg rodnych. Zwierzątko staje się obojętne na otoczenie, może popiskiwać, dziwnie wyginać głowę i poruszać się w nieskoordynowany sposób. To najczęściej występująca postać choroby.
  • Podostrą – najrzadziej występująca odmiana pomoru królików. Jej objawy to przekrwione spojówki, dokuczliwa biegunka, duszności oraz utrata apetytu. Jeśli królik przeżyje tę postać choroby, nabywa trwałą odporność na wirusa. Należy jednak pamiętać, że zwierzę pozostaje nosicielem choroby na okres ponad miesiąca.

Choroba nie przewiduje leczenia przyczynowego. Jedyne, co można zrobić, to walczyć z jej objawami. Jeśli nasz zwierzak zachorował, należy natychmiast poinformować o tym fakcie odpowiedniego lekarza weterynarii, a następnie niezwykle dokładnie zdezynfekować bezpośrednie otoczenie królika.

Szczepienie przeciwko pomorowi wykonujemy jedynie na zdrowych zwierzętach. Moment podania szczepionki zależy od rodzaju preparatu, zwykle wynosi od 5 do 10 tygodnia życia. W przypadku króliczków miniaturek poczekać należy, aż osobnik ukończy 3 miesiące i osiągnie wagę 0,5 kilogramów.

Katar królików

Króliczy katar to choroba zakaźna znana także jako nosówka bądź pastereloza. Wywoływana jest przez bakterie Pasteurella multocida, które bytują w jamie nosowej królików, nie wywołując żadnych konkretnych objawów klinicznych. Problem zaczyna się w momencie, gdy osłabieniu ulegnie naturalna odporność zwierzęcia, np. na skutek innych chorób, ciąży, nadmiernego stresu czy złych warunków hodowlanych. Nie bez znaczenia pozostają także genetyczne skłonności do zapadania na chorobę. Bakteria rozprzestrzenia się w bezpośrednim kontakcie zwierząt – młode zarażają się od matek, a członkowie stada mogą ją sobie przekazać poprzez korzystanie ze wspólnej miski z wodą. Na króliczy katar zapadają zwierzęta w różnym wieku. Choroba przejawia się w następujących postaciach:

  • zapalenie nosa: objawia się kichaniem, kaszlem, białawą lub żółtawą ropną wydzieliną z nozdrzy oraz wydawaniem charakterystycznych dźwięków. Królik zapaleniem nosa intensywnie czyści okolice pyszczka, co niejednokrotnie prowadzi do powstawania łysych placków.
  • Zapalenie płuc: występuje jako kontynuacja zapalenia nosa, stanowi powikłanie pojawiające się ze względu na atak kolejnych bakterii. Królik przejawia jadłowstręt, jest zaniepokojony, pojawiają się też duszności i gorączka. Ta forma króliczego kataru ma niezwykle wysoką śmiertelność.
  • Zapalenie ucha środkowego: powstaje na skutek migracji bakterii z nosa do uszu; pojawia się ropny stan zapalny wewnętrznej struktury ucha. Nieleczone zapalenie może zaatakować pobliski nerw, co skutkuje objawami w postaci skrętów głowy i szyi czy też niekontrolowanym obracaniem się wokół własnej osi.
  • Zapalenie kanalików nosowo-łzowych: objawia się obrzękiem i zaczerwienieniem powiek, nadmiernym łzawieniem oraz ropną wydzieliną o białawym zabarwieniu. Niejednokrotnie zapalenie może zaatakować także oczy, prowadząc do ślepoty.

Przy zauważeniu niepokojących objawów należy przywieźć zwierzę do kliniki weterynaryjnej, w której królik znajdzie się pod opieką wyspecjalizowanego lekarza. Tam najczęściej przeprowadza się wymaz lub badanie serologiczne, aby sprawdzić, czy przyczyną choroby w istocie jest bakteria Pasteurella multocida. Leczenie pasterelozy polega na antybiotykoterapii i zwalczaniu objawów poprzez udrażniające inhalacje czy preparaty przeciwzapalne. Jako że choroba jest zakaźna i może zaatakować także ludzi, zaleca się dbanie o zasady higieny (mycie rąk po kontakcie z chorym zwierzęciem) i dokładną dezynfekcję króliczej klatki.

Twojego szczura lub mysz dotknęła choroba? Znajdź lekarza weterynarii odpowiedniego dla gryzoni!

Choć większość ludzi kojarzy myszy i szczury wyłącznie z miastowymi szkodnikami, istnieje spora grupa entuzjastów tych gryzoni, która obrała je sobie na ulubione zwierzęta domowe. Nic dziwnego, gdyż myszy nie wymagają za wiele czasu ani energii, natomiast szczury to niezwykle inteligentne i bystre zwierzęta, które za troskę i miłość właściciela odpowiadają autentycznym przywiązaniem. Niestety, sporo z nich często dotykają różnego rodzaju choroby, które wymagają natychmiastowej reakcji lekarza weterynarii. Nie może to jednak być osoba, która nie dysponuje odpowiednim doświadczeniem i specjalistyczną wiedzą w zakresie leczenia gryzoni. Właśnie dlatego należy wybrać placówkę, która posiada odpowiednio wykwalifikowaną kadrę lekarską. Takim miejscem jest Gliwicka Klinika Weterynaryjna, która świadczy szeroki wachlarz usług skierowanych także do nietypowych pacjentów. Twoja mysz czy szczurek są u nas mile widziane!

Leczenie szczura

Dostrzegasz niepokojące objawy u swojego pupila? Sprawdź najczęstsze choroby szczurów!

Świerzb

Popularna choroba szczurów wywoływana przez pasożyta nazywanego świerzbowcem. Wywołuje uporczywe swędzenie skóry, przez co szczur nieustannie się drapie, raniąc naskórek i powodując miejscowe zaniki sierści. Aby jednoznacznie zidentyfikować świerzb, należy udać się do lekarza weterynarii, który dokona specjalistycznych badań z użyciem mikroskopu. Szczurzy świerzb wyleczyć można przy pomocy specjalnej maści. Należy jednak uważać, aby zwierzę jej nie zjadało. U szczurów domowych świerzb pojawić się może na skutek kontaktu z nieodpowiednią ściółką we wnętrzu klatki, np. trocinami pochodzącymi ze stolarni, w której zalęgły się dzikie szczury.

Mykoplazmoza

Niezwykle popularne schorzenie, którym zainfekowana jest większość szczurzej populacji. Jej najczęstszymi symptomami są katar oraz specyficzne sapanie. W zaawansowanej postaci mykoplazmoza może powodować trudności z oddychaniem. Choroba jest bardzo zaraźliwa i szerzy się przy bezpośrednim kontakcie osobników. Intensyfikuje się w otoczeniu, gdzie pojawiają się duże ilości dymu tytoniowego, przy zanieczyszczonych klatkach oraz u szczurów, które mają niedobory witaminy A i E. Mykoplazmoza może zaatakować płuca, gdzie rozsiewa się w postaci bąbli i ropniaków. U samiczek atakuje także drogi rodne, powodując ropniaki macicy. Pierwsze fazy choroby nie objawiają się niczym szczególnym poza okazyjnym kichaniem, poważniejsze symptomy występują w zaawansowanym stadium mykoplazmozy. Wówczas szczur ciężko oddycha, wydaje charakterystyczne świszczące dźwięki i z trudem łapie powietrze. Mogą pojawić się także objawy związane z zapaleniem ucha wewnętrznego, jak skręcanie głowy, obracanie się czy pocieranie ucha. Choroba jest niezwykle trudna w leczeniu. Terapia przynosi poprawę i przedłuża czas życia zwierzątka, jednak przypadki pełnego cofnięcia schorzenia są bardzo nieliczne.

Guz gruczołu mlekowego

Jeden z najpopularniejszych szczurzych nowotworów, zwykle dotykający samiczki, które ukończyły pierwszy rok życia. Pierwsze objawy guza to pojawienie się obrzęku na brzuszku szczura, który przybrać może najróżniejsze kształty i formy. Wyraźnie odróżnia się jednak od gruczołów mlekowych i szybko zwiększa swoją objętość. Nowotwór ten najczęściej przybiera niezłośliwą formę i nie wydaje się przeszkadzać w codziennej aktywności szczura. Problem pojawia się, kiedy guzek przybiera wielkości, które utrudniają poruszanie się, lub zaczyna uciskać istotne organy. Przyczyna powstawania guza nie została do końca poznana, wymienia się jednak kilka czynników mogących sprzyjać jego wystąpieniu. Zaliczają się do nich:

  • czynniki genetyczne – jeśli matka chorowała na nowotwór, młode znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka,
  • wiek – ryzyko tym większe, im starsze jest zwierzę,
  • czynniki hormonalne – udowodnione zostało, że na rozwój nowotworów gruczołu mlekowego wpływ ma stymulacja hormonalna; guz w większości przypadków cofa się u szczurów poddanych zabiegowi kastracji i sterylizacji,
  • dieta – żywność obfitująca w tłuszcze wpływa na szybsze rozrastanie się guza w fazie jego wzrostu; podobnie jak dieta bogata w wielonienasycone kwasy tłuszczowe.

Leczenie polega na przeprowadzeniu zabiegu operacyjnego, którego celem jest usunięcie guza. Zabieg uzupełnia się o farmakoterapię bazującą na antyestrogenach i inhibitorach aromatazy.

Gdzie szukać kliniki leczenia małych zwierząt oraz lekarza weterynarii specjalizującego się w leczeniu ptaków, gadów i innych zwierząt egzotycznych?

Właściciele zwierząt egzotycznych, ptaków i gadów również muszą mieć lekarza weterynarii, który będzie potrafił poradzić sobie z chorobami nietypowych pupili. Jeśli jesteś świeżo upieczonym posiadaczem agamy brodatej, gekona, jeża czy też barwnej odmiany papugi, poświęć odrobinę czasu na profilaktyczną wizytę w Gliwickiej Klinice Weterynaryjnej. Udzielimy podstawowych informacji na temat pielęgnacji, warunków utrzymania oraz ewentualnych chorób, które mogą dotyczyć Twojego zwierzęcia. Mamy doświadczenie z zakresu diagnostyki, stomatologii, chirurgii i innych usług dedykowanych bezpośrednio zwierzętom egzotycznym.